Coachingwerkvorm met dobbelsteen

Niet elk gesprek komt vanzelf op gang

Coachingwerkvorm met dobbelsteen: Voor coaches die merken dat niet elk gesprek vanzelf op gang komt. Coachen met de dobbelsteen en coachen met de dobbelsteen met jongeren.

Coaching draait voor een groot deel om gesprekken. En hoe gewoon dat ook klinkt, daar zit meteen al van alles in. Want het ene gesprek komt vanzelf op gang, terwijl het andere blijft hangen in korte antwoorden, voorzichtig aftasten of steeds weer om de kern heen bewegen.

Juist dan helpt het meestal niet om sneller, dieper of scherper te gaan vragen. Meer vragen, meer scherpte, meer druk, het maakt een gesprek niet vanzelf beter. Soms trekt iemand zich dan alleen maar verder terug, of blijft het bij keurige antwoorden waar weinig beweging in komt.

Hoe breng je een gesprek op gang?

Op zulke momenten kan een eenvoudige werkvorm veel doen. Niet omdat die het gesprek overneemt, maar omdat er iets verschuift. Een dobbelsteen bijvoorbeeld. Er is een worp, een vraag, een thema, en ineens ligt er iets op tafel waar samen naar gekeken kan worden.

Daardoor verandert de sfeer vaak meteen. Het hoeft even niet te gaan om het juiste antwoord of om direct iets belangrijks te zeggen. Er ontstaat iets speels, maar zonder dat het vrijblijvend wordt. Juist dat maakt het vaak makkelijker om te beginnen.

De kracht zit niet in ingewikkeldheid, maar juist in eenvoud. Een themakaart kiezen, laten gooien, de vraag pakken die erbij hoort, en van daaruit verder. Meer hoeft het in eerste instantie niet te zijn.

Tegelijk zit er onder die eenvoud wel degelijk iets doordachts. De vragen openen net een andere hoek, brengen nieuwe perspectieven dichtbij en zorgen ervoor dat een gesprek niet alleen op gang komt, maar ook ergens heen kan bewegen.

Wat helpt als iemand weinig zegt?

Dat maakt deze coachingwerkvorm met dobbelsteen prettig. Niet als vast stramien, maar als manier om een gesprek net even los te maken wanneer het nog niet vanzelf openvalt. Er zit genoeg structuur in om houvast te geven, en genoeg vrijheid om te volgen wat er op dat moment gebeurt.

Juist daarin zit vaak de meerwaarde. Het blijft niet hangen in alleen een luchtige opening. Vanuit een eenvoudige start kan er stap voor stap iets meer diepte ontstaan. Eerst een vraag, dan een reactie, dan iets dat verder open mag. Zonder trekken, zonder forceren, maar wel met genoeg richting om bij een ander inzicht, een doorbraakvraag of een vervolgstap uit te komen.

Ook de afronding helpt daarbij. Een gesprek hoeft niet alleen open te gaan, het is ook prettig als het ergens kan landen. Niet strak dichtgezet, wel helder genoeg om verder mee te kunnen.

Hoe ontstaat er meer openheid?

Bij jongeren werkt dat vaak minstens zo goed. Niet omdat de vorm kinderlijk is, maar juist omdat die minder zwaar aanvoelt. Als praten nog groot voelt, als antwoorden kort blijven of als iemand een beetje op de rem staat, helpt het vaak als de ingang niet meteen zoveel vraagt.

Dan kan zo’n eenvoudige coachingwerkvorm met dobbelsteen precies genoeg zijn. Niet om iets te forceren, maar om ergens te beginnen. En juist doordat de vorm licht aanvoelt, ontstaat er soms ruimte voor iets dat anders nog even buiten beeld was gebleven.

Misschien is dat wel waarom dit soort werkvormen blijven hangen. Ze doen niet alsof een gesprek meteen rond, diep of bijzonder moet zijn. Ze geven alleen een begin, met net genoeg richting om verder te komen dan waar een gesprek anders was blijven steken.

Benieuwd hoe dat er in de praktijk uitziet? Bekijk dan Coachen met de dobbelsteen of Coachen met de dobbelsteen met jongeren op de productpagina. Soms is een kleine, speelse ingang al genoeg om een gesprek in beweging te brengen.